De tv kast. Wat is dat voor een raar ding. Als papa dat opendoet dan zie ik vanalles, maar dan doet hij dat ding weer toe. hmm als ik nu zelf eens tot daar kruip ... en aan dat knopje trek ... oooh dan gaat het deurtje open. Wat zijn dat voor een rare dingen. Die moet ik toch eens van naderbij bestuderen, op mijn tapijtje...
Nu ze vlotjes rondkruipt is het tijd om een paar kasten op slot te doen vooraleer mijn servies ook op de grond beland.
En bij kruipen blijft het niet. Ze loopt ook al langs de zetel en de kast op twee benen of even blijven staan op één been allemaal geen probleem.
dinsdag 3 september 2013
17 juli 2011
licht aan ... licht uit ... licht aan ... licht uit, ja ik denk dat ze een nieuw spelletje heeft ontdekt...
en nu blazen we ook lucht door de lippen, grappig geluidje is me dat.
en nu blazen we ook lucht door de lippen, grappig geluidje is me dat.
3 juli 2011
plets plets plets. Myla komt tot in de keuken gekropen nu terwijl ze net nog tv zat te kijken. Een kleine ribbedebie
1 juli 2011
En toen stond ze plots alleen recht aan de zetel. De muscles from Brussels doen hun werk goed. Azo een sterke beer seg.
22 juni 2011
Niets is nog veilig. Nu we mobiel zijn kunnen we overal bij. Afschermen die stopcontacten want ze lijken toch zooo interessant te zijn.
20 juni 2011
Yes, Myla kan nu ook rechtdoor kruipen. Ik heb er direct een filmpje van gemaakt zo schattig. Ze wil dan ook nog direct rechtstaan, snelle mie.
juni 2011
Nog wat mobieler. Myla kan met hulp van kasten, zetels en dergelijke meer rechtop staan.
De wereld ligt aan haar voeten, veroveren maar!
Het eerste tandje kwam er ook door begin juni. Snijtandje centraal links onderaan. Half juni kwam er dan een tweede tandje bij de centraal rechtse snijtand onderaan.
De wereld ligt aan haar voeten, veroveren maar!
Het eerste tandje kwam er ook door begin juni. Snijtandje centraal links onderaan. Half juni kwam er dan een tweede tandje bij de centraal rechtse snijtand onderaan.
mei 2011
Tussen april en mei leerde Myla rechtop zitten. Letterlijk met vallen en zitten.
Ergens in mei werd Myla mobiel. Ze leerde kruipen maar wel alleen in achteruit.
Net als met haar mobiel. Daar zit ze super graag in maar ze kan alleen achteruit rijden, keigrappig.
Ergens in mei werd Myla mobiel. Ze leerde kruipen maar wel alleen in achteruit.
Net als met haar mobiel. Daar zit ze super graag in maar ze kan alleen achteruit rijden, keigrappig.
21 maart 2011
Gisteren konden we voor de helft rollen hoera! We rollen van onze buik al op onze rug en het staat op video.
Eén dagje later rollen we ook van rug naar buik. Tot vijf maal na mekaar.
Hoeratje voor Myla!
Eén dagje later rollen we ook van rug naar buik. Tot vijf maal na mekaar.
Hoeratje voor Myla!
22 februari 2011
Myla heeft de rammelaar van nonkel Sören ontdekt. En lawaai dat dat ding maakt.
Maar mama, als je daarmee tegen de mobiel slaagt dan vliegt die van links naar rechts. Superleuk!
Maar mama, als je daarmee tegen de mobiel slaagt dan vliegt die van links naar rechts. Superleuk!
21 februari 2011
Beetje ondeugend Myla heeft haar eerste hapje chocomousse gegeten op skivakantie.
En lekker dat dat is mama ik wil nog! Laat die fruitpap maar achterwege...
En lekker dat dat is mama ik wil nog! Laat die fruitpap maar achterwege...
17 februari 2011
Vandaag is mie muis met pepe Lembeek gaan wandelen in het veld. Op zijn arm tot aan het paardje waar ze gelijk in slaap viel de kleine duts.
3 februari 2011
Myla heeft haar stem gevonden. Brabbelen dat het een lieve lust is.
Alle klinkers passeren de revue. Ze vertelt al volledige verhalen in haar babytaaltje.
Alle klinkers passeren de revue. Ze vertelt al volledige verhalen in haar babytaaltje.
27 januari 2011
We gaan ook direct mee in de groentenpapjes. De eerste poging is 150gr worteltjes met een patatje.
Het was niet meteen een groot succes maar hopelijk is worteltjescreme goed voor een zacht babyvelletje.
Het was niet meteen een groot succes maar hopelijk is worteltjescreme goed voor een zacht babyvelletje.
24 januari 2011
We gaan ervoor. Het eerste fruitpapje. Banaan, appel, sinaasappelsap en betterfood
Dinsdag bij meter ook enkele kleine beetjes, maar woensdag zou ze al goed gehapt hebben naar haar sinaas met koekje.
10 januari 2011
Vandaag moet ik terug aan het werk. Mijn meisje is nog zo klein, amper drie maandjes oud. Veel te jong om nu al op verplaatsing te moeten maar het kan helaas niet anders.
Ik zal niet ontkennen dat er dikke tranen gevloeid zijn. Maar Myla zelf heeft er natuurlijk weinig van geweten en is de flinke meid geweest die ze altijd al was.
Ik zal niet ontkennen dat er dikke tranen gevloeid zijn. Maar Myla zelf heeft er natuurlijk weinig van geweten en is de flinke meid geweest die ze altijd al was.
20 december 2010
Myla heeft voor het eerst iets vastgepakt. Het speeltje van de speelboog boven haar relax.
Na een paar keer heeft ze het al helemaal beet.
Na een paar keer heeft ze het al helemaal beet.
04 december 2010
Twee maandjes al, de tijd vliegt.
Je kan je hoofdje al goed rechthouden en je bent een lachebek.
De eerste weken waren 's nachts wat moeilijker. Je huiluurtje liep namelijk van 22 tot 1u. Ik kan niet zeggen dat ik daar zo geweldig blij mee was en moet toegeven dat het mij meer dan eens frustreerde.
Maar na acht weken sliep je plots door als een roosje, zalig!
Je kan je hoofdje al goed rechthouden en je bent een lachebek.
De eerste weken waren 's nachts wat moeilijker. Je huiluurtje liep namelijk van 22 tot 1u. Ik kan niet zeggen dat ik daar zo geweldig blij mee was en moet toegeven dat het mij meer dan eens frustreerde.
Maar na acht weken sliep je plots door als een roosje, zalig!
08 oktober 2010
We mogen eindelijk naar huis na vijf dagen in het ziekenhuis.
Er is veel volk komen kijken: familie, vrienden, collega's mensen die ik totaal niet ken, ongelooflijk!
Ik ben al een echte mama ondertussen. Alles moet perfect gaan voor de kleine spruit. Ik wordt zelfs al lastig dat de auto naast ons zo'n stinkende uitlaatgassen produceert. Niets dan het beste voor mijn kleintje.
Thuisgekomen laten we eerst Tinka kennis maken. Papa had de dagen voordien al wat kleertjes meegenomen. Eigenlijk moeten we er totaal geen schrik voor hebben, Tinka doet geen vlieg kwaad.
Er is veel volk komen kijken: familie, vrienden, collega's mensen die ik totaal niet ken, ongelooflijk!
Ik ben al een echte mama ondertussen. Alles moet perfect gaan voor de kleine spruit. Ik wordt zelfs al lastig dat de auto naast ons zo'n stinkende uitlaatgassen produceert. Niets dan het beste voor mijn kleintje.
Thuisgekomen laten we eerst Tinka kennis maken. Papa had de dagen voordien al wat kleertjes meegenomen. Eigenlijk moeten we er totaal geen schrik voor hebben, Tinka doet geen vlieg kwaad.
04 oktober 2011
Ondertussen zijn we negen dagen over tijd. Het is werelddierendag vandaag.
Om zeven uur afspraak in het ziekenhuis voor een controle.
's Morgens heb ik een klein beetje vochtverlies en denk ik meteen, misschien is het wel voor vandaag.
Ik vertel aan papa, die gewoon gaat werken, om zich in elk geval gereed te houden.
Na een klein onderzoekje van de gynaecoloog, waarbij ze goed haar best doet om te peuteren, komt er bloed vrij.
Er wordt direct beslist dat ik mag blijven en dat de bevalling ingeleid wordt.
Super, vandaag is dus de dag. Straks wordt ik voor het eerst mama, zo'n bizar moment. Geen enkele wee gevoeld tot nu toe. Een geweldige zwangerschap zonder de minste kwaaltjes. Nog op vakantie geweest toen ik zeven maand zwanger was, gaan tennissen, zwemmen in de zee, fietsen en dat allemaal in 35°C.
De bevalling begint met een valse nood. Baxter moet twee maal gestoken worden, zeker niet prettig.
Daarna geven ze ook een weeën opwekker. Ik heb nu 2cm opening maar dat heb ik eigenlijk al sinds half september.
De eerste weeën komen en ik vind het wel nog meevallen. Als dit zo verder gaat zal het wel lukken denk ik rond een uur of 11. Lories komt even later ook aan in het ziekenhuis, met een broodje dan nog wel. En ja ook al mag ik niets eten en drinken ik ga er nu toch wel een hapje van nemen want ik heb honger en het kan nog lang duren.
Op de monitor zien we jouw hartslagje en de weeën die komen en gaan. Tegen 13u begint het toch al veel onprettiger te worden. Ik vraag af ik het bad mag proberen. Ik heb altijd onder water willen bevallen zonder verdoving en in alle rust.
Het bad valt me tegen. De pijn wordt er wel iets minder door zeker als de doucheslang op mijn buik gericht blijft, maar het is er veel te warm in. Ik voel me duizelig en misselijk worden. Na een half uurtje bad er toch maar terug uitgekomen, zonde. Het voordeel is wel dat ik ineens 5cm opening heb toch een kleine vooruitgang.
Tegen 15u is de pijn verschrikkelijk. Ik zou letterlijk de muren kunnen oplopen. Telkens ik de monitor zie stijgen begin ik al te panikeren voor de volgende wee.
Lories beslist uiteindelijk om toch maar de epidurale te nemen. Vanaf dat moment kan het voor mij niet snel genoeg gaan. Als 20min later de anesthesist eindelijk komt kan ik wel wenen van geluk.
Alles waar ik schrik voor had blijkt ook ongegrond. Het is één van de weinige prikken in men leven die ik niet gevoeld heb. Het duurt nog 2 weeën voor het begint te werken. Van dan af zit ik op een roze wolk. Ik voel absoluut niets meer ben eerder high en zit met alles te lachen.
Rond 16:30 is er dan eindelijk 10cm opening en mag ik beginnen persen. Wat een geluk dat ik die verdoving heb. Ik heb geen idee wanneer ik mag duwen en wanneer niet gelukkig dat de vroedvrouw dit voor mij kan bepalen. Papa doet zijn best om mijn hoofd wat te ondersteunen bij het opduwen. Vandersteen wordt er bij gehaald en ze haalt er direct een paar onprettige attributen ook bij waarvoor ik nog meer schrik heb dan voor die epidurale, namelijk de schaar.
Ik vraag haar nog letterlijk wat ze van plan is maar ze zegt dat het beter is om te knippen dan het te laten scheuren. Ik voel er uiteindelijk niets van alleen het straaltje bloed voel ik lopen, brrr.
Na een uitputtingsslag van bijna een uur is het dan eindelijk zo ver, om 17:16 wordt mijn dochter geboren en krijg ik ze direct op mij gelegd. Je voelt zo glibberig en lekker warm aan en je wordt direct aangespoord om te drinken. Ik ben zo blij dat het erop zit. Van al het naaiwerk heb ik geen weet. Voor de nageboorte hebben ze nog een paar keer op men buik geduwd maar ik heb het zelfs niet gezien. Alleen maar oog voor mijn kleine engel.
Papa mag nog de navelstreng doorknippen en komt ook naar zijn kleine meid kijken.
Na verloop van tijd laat iedereen ons alleen. Papa gaat de valiezen halen en iedereen verwittigen..
Nu zijn we hier met zijn tweetjes. Het voelt nog wat onwennig maar blijkbaar beschik ik dan toch over moederinstincten. Ik slaag er zelfs in om je met trillende handen langs mijn andere kant te leggen zodat je kan verder drinken. De verpleegster is er nadien verbaast over dat ik daar al in geslaagd was.
Als we na een uurtje naar de kamer gereden worden staat er een groot ontvangstcomité klaar. Mijn mama (jouw doopmeter), mijn papa, Lories zijn ouders, Kim. Ik kan het mij allemaal zelfs niet meer herinneren wie er waren. Ik was zelf doodop maar iedereen wou je bewonderen.
Als men na een paar uur dan toch voortgaat word ik bang. Ga ik dat wel kunnen zo alleen snachts.
Maar het lukt me wonderwel. Je bent een geweldige baby!
Om zeven uur afspraak in het ziekenhuis voor een controle.
's Morgens heb ik een klein beetje vochtverlies en denk ik meteen, misschien is het wel voor vandaag.
Ik vertel aan papa, die gewoon gaat werken, om zich in elk geval gereed te houden.
Na een klein onderzoekje van de gynaecoloog, waarbij ze goed haar best doet om te peuteren, komt er bloed vrij.
Er wordt direct beslist dat ik mag blijven en dat de bevalling ingeleid wordt.
Super, vandaag is dus de dag. Straks wordt ik voor het eerst mama, zo'n bizar moment. Geen enkele wee gevoeld tot nu toe. Een geweldige zwangerschap zonder de minste kwaaltjes. Nog op vakantie geweest toen ik zeven maand zwanger was, gaan tennissen, zwemmen in de zee, fietsen en dat allemaal in 35°C.
De bevalling begint met een valse nood. Baxter moet twee maal gestoken worden, zeker niet prettig.
Daarna geven ze ook een weeën opwekker. Ik heb nu 2cm opening maar dat heb ik eigenlijk al sinds half september.
De eerste weeën komen en ik vind het wel nog meevallen. Als dit zo verder gaat zal het wel lukken denk ik rond een uur of 11. Lories komt even later ook aan in het ziekenhuis, met een broodje dan nog wel. En ja ook al mag ik niets eten en drinken ik ga er nu toch wel een hapje van nemen want ik heb honger en het kan nog lang duren.
Op de monitor zien we jouw hartslagje en de weeën die komen en gaan. Tegen 13u begint het toch al veel onprettiger te worden. Ik vraag af ik het bad mag proberen. Ik heb altijd onder water willen bevallen zonder verdoving en in alle rust.
Het bad valt me tegen. De pijn wordt er wel iets minder door zeker als de doucheslang op mijn buik gericht blijft, maar het is er veel te warm in. Ik voel me duizelig en misselijk worden. Na een half uurtje bad er toch maar terug uitgekomen, zonde. Het voordeel is wel dat ik ineens 5cm opening heb toch een kleine vooruitgang.
Tegen 15u is de pijn verschrikkelijk. Ik zou letterlijk de muren kunnen oplopen. Telkens ik de monitor zie stijgen begin ik al te panikeren voor de volgende wee.
Lories beslist uiteindelijk om toch maar de epidurale te nemen. Vanaf dat moment kan het voor mij niet snel genoeg gaan. Als 20min later de anesthesist eindelijk komt kan ik wel wenen van geluk.
Alles waar ik schrik voor had blijkt ook ongegrond. Het is één van de weinige prikken in men leven die ik niet gevoeld heb. Het duurt nog 2 weeën voor het begint te werken. Van dan af zit ik op een roze wolk. Ik voel absoluut niets meer ben eerder high en zit met alles te lachen.
Rond 16:30 is er dan eindelijk 10cm opening en mag ik beginnen persen. Wat een geluk dat ik die verdoving heb. Ik heb geen idee wanneer ik mag duwen en wanneer niet gelukkig dat de vroedvrouw dit voor mij kan bepalen. Papa doet zijn best om mijn hoofd wat te ondersteunen bij het opduwen. Vandersteen wordt er bij gehaald en ze haalt er direct een paar onprettige attributen ook bij waarvoor ik nog meer schrik heb dan voor die epidurale, namelijk de schaar.
Ik vraag haar nog letterlijk wat ze van plan is maar ze zegt dat het beter is om te knippen dan het te laten scheuren. Ik voel er uiteindelijk niets van alleen het straaltje bloed voel ik lopen, brrr.
Na een uitputtingsslag van bijna een uur is het dan eindelijk zo ver, om 17:16 wordt mijn dochter geboren en krijg ik ze direct op mij gelegd. Je voelt zo glibberig en lekker warm aan en je wordt direct aangespoord om te drinken. Ik ben zo blij dat het erop zit. Van al het naaiwerk heb ik geen weet. Voor de nageboorte hebben ze nog een paar keer op men buik geduwd maar ik heb het zelfs niet gezien. Alleen maar oog voor mijn kleine engel.
Papa mag nog de navelstreng doorknippen en komt ook naar zijn kleine meid kijken.
Na verloop van tijd laat iedereen ons alleen. Papa gaat de valiezen halen en iedereen verwittigen..
Nu zijn we hier met zijn tweetjes. Het voelt nog wat onwennig maar blijkbaar beschik ik dan toch over moederinstincten. Ik slaag er zelfs in om je met trillende handen langs mijn andere kant te leggen zodat je kan verder drinken. De verpleegster is er nadien verbaast over dat ik daar al in geslaagd was.
Als we na een uurtje naar de kamer gereden worden staat er een groot ontvangstcomité klaar. Mijn mama (jouw doopmeter), mijn papa, Lories zijn ouders, Kim. Ik kan het mij allemaal zelfs niet meer herinneren wie er waren. Ik was zelf doodop maar iedereen wou je bewonderen.
Als men na een paar uur dan toch voortgaat word ik bang. Ga ik dat wel kunnen zo alleen snachts.
Maar het lukt me wonderwel. Je bent een geweldige baby!
Abonneren op:
Posts (Atom)