04 oktober 2011

Ondertussen zijn we negen dagen over tijd. Het is werelddierendag vandaag.
Om zeven uur afspraak in het ziekenhuis voor een controle.
's Morgens heb ik een klein beetje vochtverlies en denk ik meteen, misschien is het wel voor vandaag.
Ik vertel aan papa, die gewoon gaat werken, om zich in elk geval gereed te houden.

Na een klein onderzoekje van de gynaecoloog, waarbij ze goed haar best doet om te peuteren, komt er bloed vrij.
Er wordt direct beslist dat ik mag blijven en dat de bevalling ingeleid wordt.

Super, vandaag is dus de dag. Straks wordt ik voor het eerst mama, zo'n bizar moment. Geen enkele wee gevoeld tot nu toe. Een geweldige zwangerschap zonder de minste kwaaltjes. Nog op vakantie geweest toen ik zeven maand zwanger was, gaan tennissen, zwemmen in de zee, fietsen en dat allemaal in 35°C.

De bevalling begint met een valse nood. Baxter moet twee maal gestoken worden, zeker niet prettig.
Daarna geven ze ook een weeën opwekker. Ik heb nu 2cm opening maar dat heb ik eigenlijk al sinds half september.

De eerste weeën komen en ik vind het wel nog meevallen. Als dit zo verder gaat zal het wel lukken denk ik rond een uur of 11. Lories komt even later ook aan in het ziekenhuis, met een broodje dan nog wel. En ja ook al mag ik niets eten en drinken ik ga er nu toch wel een hapje van nemen want ik heb honger en het kan nog lang duren.

Op de monitor zien we jouw hartslagje en de weeën die komen en gaan. Tegen 13u begint het toch al veel onprettiger te worden. Ik vraag af ik het bad mag proberen. Ik heb altijd onder water willen bevallen zonder verdoving en in alle rust.

Het bad valt me tegen. De pijn wordt er wel iets minder door zeker als de doucheslang op mijn buik gericht blijft, maar het is er veel te warm in. Ik voel me duizelig en misselijk worden. Na een half uurtje bad er toch maar terug uitgekomen, zonde. Het voordeel is wel dat ik ineens 5cm opening heb toch een kleine vooruitgang.

Tegen 15u is de pijn verschrikkelijk. Ik zou letterlijk de muren kunnen oplopen. Telkens ik de monitor zie stijgen begin ik al te panikeren voor de volgende wee.
Lories beslist uiteindelijk om toch maar de epidurale te nemen. Vanaf dat moment kan het voor mij niet snel genoeg gaan. Als 20min later de anesthesist eindelijk komt kan ik wel wenen van geluk.
Alles waar ik schrik voor had blijkt ook ongegrond. Het is één van de weinige prikken in men leven die ik niet gevoeld heb. Het duurt nog 2 weeën voor het begint te werken. Van dan af zit ik op een roze wolk. Ik voel absoluut niets meer ben eerder high en zit met alles te lachen.

Rond 16:30 is er dan eindelijk 10cm opening en mag ik beginnen persen. Wat een geluk dat ik die verdoving heb. Ik heb geen idee wanneer ik mag duwen en wanneer niet gelukkig dat de vroedvrouw dit voor mij kan bepalen. Papa doet zijn best om mijn hoofd wat te ondersteunen bij het opduwen. Vandersteen wordt er bij gehaald en ze haalt er direct een paar onprettige attributen ook bij waarvoor ik nog meer schrik heb dan voor die epidurale, namelijk de schaar.
Ik vraag haar nog letterlijk wat ze van plan is maar ze zegt dat het beter is om te knippen dan het te laten scheuren. Ik voel er uiteindelijk niets van alleen het straaltje bloed voel ik lopen, brrr.

Na een uitputtingsslag van bijna een uur is het dan eindelijk zo ver, om 17:16 wordt mijn dochter geboren en krijg ik ze direct op mij gelegd. Je voelt zo glibberig en lekker warm aan en je wordt direct aangespoord om te drinken. Ik ben zo blij dat het erop zit. Van al het naaiwerk heb ik geen weet. Voor de nageboorte hebben ze nog een paar keer op men buik geduwd maar ik heb het zelfs niet gezien. Alleen maar oog voor mijn kleine engel.
Papa mag nog de navelstreng doorknippen en komt ook naar zijn kleine meid kijken.

Na verloop van tijd laat iedereen ons alleen. Papa gaat de valiezen halen en iedereen verwittigen..
Nu zijn we hier met zijn tweetjes. Het voelt nog wat onwennig maar blijkbaar beschik ik dan toch over moederinstincten. Ik slaag er zelfs in om je met trillende handen langs mijn andere kant te leggen zodat je kan verder drinken. De verpleegster is er nadien verbaast over dat ik daar al in geslaagd was.

Als we na een uurtje naar de kamer gereden worden staat er een groot ontvangstcomité klaar. Mijn mama (jouw doopmeter), mijn papa, Lories zijn ouders, Kim. Ik kan het mij allemaal zelfs niet meer herinneren wie er waren. Ik was zelf doodop maar iedereen wou je bewonderen.

Als men na een paar uur dan toch voortgaat word ik bang. Ga ik dat wel kunnen zo alleen snachts.
Maar het lukt me wonderwel. Je bent een geweldige baby!